U Operi i teatru Madlenianum uveliko se sprema novi mjuzikl, a radi se o savremenoj ljubavnoj priči “Poslednjih pet godina” njujorškog kompozitora Džejsona Roberta Brauna.
Mjuzikl o ljubavnoj aferi i braku koji su trajali pet godina, u režiji Roberta Boškovića, pod dirigentskom palicom Vesne Šouc i u koreografiji Milice Cerović, svakodnevno vredno spremaju Branislava Podrumac, Žarko Stepanov, Mina Gligorić i Dimitrije Cincar Kostić.
Deo autorske ekipe su i Vesna Režić scenograf, Snežana Pešić kostimograf, Srđan Jovanović dizajn svetla, Dušan Arsikin dizajn zvuka, dok 3D mapping, holograme i projekcije rade Matej Bodrušić i Aleksandar Rapajić.
Photo: Duško Filipović (promo, Madlenianum)
Priča prati Džejmija mladog, talentovanog, jevrejskog pisca koji se zaljubljuje u Keti, glumicu koja se muči da izgradi svoju karijeru. Njihova ljubavna priča, od upoznavanja, braka, razmirica i razlaza, tokom petogodišnjeg perioda, je napravljena kao muzička “dekonstrukcija” ljubavnog odnosa.
Sve Ketine pesme počinju završetkom njihovog braka i vraćaju se u doba ljubavi, dok Džejmijeve pesme počinju kada su započeli vezu i idu ka kraju braka, a “sreću“ se u trenutku prosidbe.
Mjuzikl se izvodi u aranžmanu sa Music Teatrom International (Europe).
Premijera je zakazana za 15. maj, prva repriza za 16. na Velikoj sceni Madlenianuma, a ulaznice su već puštene u prodaju.
Novim singlom “Deset”, prvim izdanjem posle 12 godina diskografske pauze, legendarna riječka rock grupa Grad vraća se na scenu.
Cela priča počela je kada su svoju 35. godišnjicu 2020. obeležili velikim slavljeničkim koncertom na zatvaranju manifestacije Riječka zvečka.
Odličnom svirkom, nabijenom prštećom energijom, publiku su vratili u vreme kada je Rijeka s punim ponosom nosila i disala rock.
Motivisani ovim uspešnim nastupom početkom ove godine bende je ušao u GIS studio i sa producentom Matejom Zecom snimio nekoliko potpuno novih pesama.
Način rada u studiju nisu menjali pa je sve, kao i ranije, snimljeno uživo! Upravo sa tih sessiona izdvojena je pesma “Deset” kao novi comeback singl riječkih rokera.
“Deset” nosi sve prepoznatljive karakteristike Grada – sjajnu vokalnu interpretaciju Deana Škaljca, moćnu gitarsku “vožnju” Orijena Modrušana i Igora Stevanovića Stiva, kao i snažnu i uigranu podršku nove ritam sekcije koju čine basista Sergej Hofman (Turisti) i Branko Kovačić (Jonathan) na bubnjevima.
Grad/ Photo: Damir Krizmanić Kriza
Svoju preko tri i po decenije dugu karijeru Grad je započeo 1985. Za kratko vreme uspeo je da se pozicionira kao jedan od najboljih novih bendova ex-Yu rok scene.
Te su godine na bine širom bivše države stigli i Let 3, Fit, Ogledala, Cacadou Look, a upravo je Grad istican kao perjanica tadašnje scene.
Objavljivanje debi albuma “Ljudi” (1991, Nema Problema), Novi list je proglasio “jednim od najvažnijih događaja u povijesti riječke scene”, a na njemu su najbolje pesme iz dotadašnjeg opusa Grada, kao što su “Vodi me”, “Zid” i “Ima li nešto”.
Njihova muzika bila je energični novotalasni rok, ali s puno melodioznosti, upoređivana s ranom fazom grupe U2, a među hitovima koji su i dan danas prepoznati kao neka od najvažnijih dela riječke (ali i puno šire) scene su “Riječi”, “Eni”, “Nebo” i “America” – singl koji je po objavljivanju istoimenog drugog studijskog albuma, nedeljama bio na vrhu popularnog Hit Depoa.
Grad je bio jedna od važnih muzičkih karika na riječkoj rock sceni čiji je uticaj i danas neizbrisiv, što najbolje opisuje jedna od njihovih definicija: “Grad nije bend, Grad je dijagnoza”.
Novim singlom spremni su za novu etapu karijere, pa kao i svi s nestrpljenjem čekaju prvu priliku da ovu i druge nove pesme predstave publici uživo.
Tek što su objavili novi album “Carnage”, Nik Kejv i Voren Elis prpremili su i novi 7″ singl pod nazivom “Grief”. Novi singl sadrži priču pod nazivom “Letter to Cinthia “, koju su podelili u Instagram objavi.
Zasnovan je na delu serije Cave’s Red Hand Files, a b-strana je pesma pod nazivom “Song for Cinthia“. Zasad singl nije dostupan digitalno.
Nedavno je najavljeno da će Kejv pozjamiti glas Šumi u internet pozorišnoj predstavi “Dream” zasnovanoj na “Snu letnje noći”. S druge strane, Elis i Marijana Fejtful objavljuju novi zajednički album pod nazivom “She Walks in Beauty” 30. aprila.
Urnebesna komedija “Svetozar T’reći“, koju je režirao Mihailo Kostadinov prema tekstu Ljiljane Bralović (“Kad umreh onomad“), biće izvedena na sceni Kulturnog centra Čukarica u četvrtak, 15. aprila u 19:00 časova.
U predstavi glavnu ulogu tumači glumac Ivan Perković.
– Kada ljudi ozbiljne životne situacije pretvore u cirkus, u meni se stvori neutoljiva želja, da ih osudim i ismejem. Kroz Svetozarevo kazivanje iznosim osudu licemerju, pretvaranju i nekoj vrsti izopačenosti. Drugi motiv je da svom junaku ispunim želju, koja je podsvesna želja svakog čoveka – da vidi koliko će kome nedostajati, kada ga ne bude bilo. Likovi koje Svetozar pominje “NE POSTOJE“ … a sasvim su STVARNI. Prepoznaćete ih, i slobodno im dajte imena po svom izboru – kaže Ljiljana Bralović.
Monodrama je dobila “Zlatnu kolajnu“, glavnu nagradu 44. Festivala monodrame i pantomime – najvećeg festivala monodrame na prostorima bivše Jugoslavije.
Cena ulaznice za komediju “Svetozar T’reći“ iznosi 400 dinara.
Mostarska grupa Zoster objavila je spot za pesmu “Treba mi keš”, drugi singl sa njihovog predstojećeg albuma “Najgori”.
Muziku i tekst potpisuje frontmen benda Mario Knezović, a aranžman Adis Sirbubalo. Spot je radio vizuelni umetnik iz Sarajeva, Enis Čišić.
Na album “Najgori” nalaziće se deset koncepcijski povezanih pesama.
Singlom “Treba mi keš” Zoster otkriva svog protagonistu i slaže mozaik albuma koji bi trebalo da bude objavljen krajem 2021. godine.
Grupa je prošle godine potpisala ekskluzivni ugovor s Croatia Recordsom za izdavanje albuma “Najgori“ koji je sniman u Muzičkom centaru Pavarotti u Mostaru i u studiju Baraka u Mostaru.
Pogledajte stub od livenog gvožđa u ovom potkrovlju u njujorškom Flatironu. Potpisali su ga – Kiss, Kurt Kobejn, Sara Meklahan, Robert Plant, Džoan Džet, The Wailers, Fibi Snou, Slayer i mnogi poznati muzičari. Ovaj stan na dva nivoa u ulici West 17th Street 14 prvobitno su posedovali Joko i Dejvid Tan, novinar i fotograf. Tokom 70-ih, 80-ih i 90-ih, David je napravio brojne fotografije rok zvezda upravo u ovom potkrovlju. Sada stan prodaje, a košta “tričavih” 2.800.000 dolata.
Zgrada se nalazi tačno između Union Squarea i Madison Square Parka. Stanovnicima pored luksuza i rok istorije nudi i izlaz na prostranu krovnu terasu sa pogledom na Empire State Building i pogled na panoranu Midtowna.
Harvi Vajnstin, bivši filmski producent koji je odlukom suda u Njujorku osuđen na 23 godine zatvora zbog seksualnog nasilništva, optužen je za 11 slučajeva silovanja i seksualnih napada u Los Anđelesu.
Njegov advokat Norman Efman objavio je u ponedeljak kako je Vajnstin optužen za slična dela zbog kojih je već osuđen u Njujorku ali kako ne želi da on bude predat sudu u Los Anđelesu zbog zdravstvenih problema.
– On je tehnički gotovo slep i treba mu operacija – izjavio je Efman dodajući kako Vajnstin ima i zdravstvenih problema sa srcem, s leđima i sa disanjem tokom spavanja zbog čega mu je potrebna medicinska nega. Ujedno, dodao je kako je Vajnstin izgubio i dosta zuba u zatvoru.
– Gledajte, činjenica je da gospodin Vajnstin služi 23-godišnju kaznu u strogo čuvanom zatvoru u Njujorku. Znamo da neće nigde pobeći, znamo da je dostupan za bilo kakve sudske procese u Kaliforniji. On nije begunac koji može da plati kauciju – objasnio je Efman.
Sledeće sudsko saslušanje vezano za predaju Vajnstina sudu u Los Anđelesu predviđeno je za 30. april. Ono što je trenutno poznato jeste da je u Los Anđelesu optužen za silovanje i seksualni napad i da su se pet od tih 11 događaja zbili između 2004. i 2013. godine. U slučaju da mu se dokaže krivica, Vajnstin se suočava s kaznom do 140 godina u zatvoru.
Na oduševljenje fanova širom sveta, Mik Džeger je bez najave objavio novu pesmu “Eazy Sleazy”, u kojoj mu se pridružuje ni više ni manje nego – Dejv Grol. Saradnja kakvu je malo ko očekivao premijerno je predstavljena ovog popodneva, objavom na YouTubeu.
Prožeta rock’n’roll energijom i satiričnim porukama, “Eazy Sleazy” nam osim na vokalu, predstavlja Mika Džegera na gitari, dok se Dejv Grol pobrinuo da u pesmu unese svoj prepoznatljivi zvuk, svirajući bubnjeve, gitare i bas. Za produkciju je zaslužan Met Kliford.
– Ovo je pesma koju sam napisao prilikom jednog od izlazaka iz lockdowna, u trenutku kad nam je svima zatrebao optimizam – otkrio je Mik Džeger i dodao: – Hvala Dejvu što je uskočio na bubnjeve, bas i gitaru, bilo je jako zabavno sarađivati s njim.
Svoje oduševljenje saradnjom ne skriva ni Dejv Grol:
– Teško je opisati rečima šta je za mene značilo da snimam ovu pesmu sa Ser Mikom! To je i više od ostvarenja sna! Baš kada sam pomislio da stvari ne mogu biti luđe, dogodilo se ovo – rekao je i dodao kako veruje da će pesma obeležiti i predstojeći letnji poeriod.
Džon Čalis, zvezda serije “Mućke”, osuo je paljbu po novim televizijskim komedijama, u konstataciju da nisu smešne. Britanski glumac, koji je u legendarnoj seriji igrao lik Bojsija, mišljenja da TV programi vape za staromodnim stikomom.
– Odrastao sam u drugoj eri komedije, koju sam voleo. Sve te emisije poput “Fawlty Towers” i “Dad’s Army” … sve te stvari vođene likovima su jednostavno divne – rekoa je Čalis i dodao:
– Neke moderne stvari imaju neke sjajne ideje, ali ja ih jednostavno ne shvatam. Smatram da je sve to pomalo cinično i samozadovoljno. Sad mi šalju neke scenarije i očajnički pokušavam da pronađem šta je smešno u njima. Možda sam izgubio smisao za humor – smatra glumac.
Dvorana Doma sindikata, na čijim temeljima danas živi Kombank dvorana svečano je otvorena 13. juna 1957. godine uz zvuke orkestra Beogradske filharmonije koji je izveo Četvrtu simfoniju Čajkovskog.
Time je označen početak rada institucije koja će postati stecište kulturnog i društvenog života prestonice 60-ih godina prošlog veka, pa sve do danas.
Kako istorijski podaci svedoče, bogat sadržaj i kulturno-umetnički program odmah je privoleo Beograđane da posećuju tada jedinstveni prostor Dvorane Doma sindikata i da po veoma pristupačnim cenama prate koncerte klasične muzike, soliste, ali i sadržaje za decu.
Majls Dejvis/ Photo: DDS ARHIVA
Ne bez razloga, kako istorija i slike prošlosti svedoče, u to vreme smatrana i nazivana “Beogradskom Olimpijom”, scenu (skraćeno nazivanog Dom sindikata), krasili su svetski muzički velikani poput Luisa Armstronga, Ele Ficdžerald, Majls Dejvisa, Šarla Aznavura, Djuka Elingtona, B. B. Kinga, a nastupe su imale i Berlinska i Njujorška filharmonija, kao i pijanista svetskog glasa Artur Rubinštajn.
Luis Amstrong/ Photo: DDS ARHIVA
Ela Ficdžerald/ Photo: DDS ARHIVA
Svakako, istorija ne zaboravlja i velikane domaće scene, a kao jedan od najznačajnihih koncerata 1963. godine – upamćen je i arhivskim okom zabeležen koncert Đorđa Marjanovica, kada je prema navodima dokumentarnog filma “Svedok jednog vremena reditelja Igora M. Toholja – publika Marjanovića posle koncerta na rukama nosila do Slavije.
Dom sindikata/ Photo: DDS ARHIVA
Muzika nije poznavala granice u beogradskoj Dvorani doma sindikata, pa je pravo muzičko osveženje bio i prestižan festival zabavne muzike “Beogradsko proleće” koji je bio pandan tadašnjem Opatijskom festivalu, kao i Italijanskom festivalu u San Remu.
Prvo “Beogradsko proleće” održano je 17. i 18. aprila 1961. godine upravo u Domu sindikata.
Interesantno je da je jedini žiri na prvom festivalu bila publika, a nastupili su tada najpopularniji pevači zabavne muzike u Jugoslaviji: Đorđe Marjanović, Predrag Gojković Cune, Tereza Kesovija, Lola Novaković, Nada Knežević, Dušan Jakšić, Radoslav Graić i Marko Novosel.
Pobednik prvog Beogradskog proleća bila je pesma “Anđelina”, čije su verzije pevali Đorđe Marjanović i Radoslav Graić, autor pesme.
Drugo mesto osvojio je Đorđe Marjanović sa pesmom “Nek’ prođe zima”, dok je treće mesto pripalo Marku Novoselu, koji je izvodio pesmu “Valovi”.
Đorđe Marjanović/ Photo: DDS ARHIVA
Na inicijativu Umetničkog ansambla “Stanislav Binički” i Vojkana Borisavljevića, 2009. godine održan je koncert evergrin muzike, nazvan “Proleće u Beogradu”, a potom i 2010. i 2011. godine.
Na ovim, revijalnim koncertima, održanim u Domu sindikata nastupili su Đorđe Marjanović, Lola Novaković, Miki Jevremović, Leo Martin, Bisera Veletanlić, Dušan Jakšić, Neda Ukraden, Maja Odžaklijevska, Radmila Karaklajić, Zafir Hadžimanov, Ljiljana Petrović, Boris Bizetić, Beti Đorđević, Lado Leskovar, Lutajuća srca i mnogi drugi, a 2011. godine gost iznenađenja bila je Tereza Kesovija.
Orgulje/ Photo: DDS ARHIVA
Krunom muzičke zaistavštine smatraju se i retke i vredne orgulje koje su i danas smeštene iza bine u velikoj sali, a težina im (prema procenama) prelazi nekoliko tona.
Danas ih jemoguće videti kao deo scenografije koncerata, a tih davnih godina bile su najveće orgulje u ondašnjoj Jugoslaviji.
Izradila ih je kompanija “Walcker” iz nemačkog grada Ludvigsburga, koja je i na svetskom nivou bila najpoznatija po proizvodnji ovog instrumenta. Od samog početka orgulje su predstavljale originalno umetničko-zanatsko delo.
U funkciji su bile do 1998. godine, kada je bilo i nekoliko pokušaja njihove restauracije.
