Autobiografija Ala Paćina “Sonny Boy” od 7. septembra stiže i na srpsko tržište u izdanju Lagune, donoseći priču koja počinje daleko od Holivuda – u siromašnom detinjstvu u južnom Bronksu – i vodi do karijere jednog od najuticajnijih glumaca u istoriji filma.
Paćino, dobitnik Oskara za glavnu ulogu u filmu “Miris žene”, dva Tonija i dva Emija, u memoarima se vraća svom glumačkom sazrevanju, od školskih predstava do saradnje sa Frensisom Fordom Kopolom i uloge Majkla Korleonea u “Kumu”.
Al Paćino najavio memoare “Sonny Boy”: Moj život bio je neverovatan, ja sam srećan tip…
Kroz knjigu prolaze i “Serpiko”, “Pasje popodne”, “Lice sa ožiljkom” i druge uloge koje su obeležile njegovu karijeru, ali “Sonny Boy” nije samo pregled filmografije. Paćino piše i o profesionalnim nesigurnostima, alkoholu, roditeljstvu, finansijskim problemima i odlukama koje nisu uvek bile dobre.
Posebnu težinu knjizi daje priča o njegovom odrastanju, majci, dedi i trojici najbližih prijatelja koji su umrli od heroina. Sopstveni uspeh Paćino ne predstavlja kao unapred određenu putanju, već i kao niz okolnosti u kojima je, kako proizlazi iz memoara, za dlaku izbegao sasvim drugačiju sudbinu.
Hoću da budem kao Al Paćino… Slavni glumac oduševio svet plesom na ulici, ako već mora da se ostari – nek bude ovako
U središtu “Sonny Boya” ipak ostaje gluma – zanat, priprema uloge i odnos umetnosti prema filmskoj industriji. Knjiga se zato manje oslanja na skandale i ljubavne veze slavne ličnosti, a više na pitanje kako je gluma oblikovala čoveka koji joj je posvetio više od pola veka.
Paćino je prvu glavnu filmsku ulogu dobio 1971. godine, a već do sredine sedamdesetih iza njega su bili “Kum”, “Kum II”, “Serpiko” i “Pasje popodne” – četiri filma koja su trajno odredila njegov status u američkoj kinematografiji.
Al Paćino: Pogrešio sam, ali više nije ni važno…
“Sonny Boy” je ubrzo nakon originalnog objavljivanja postao bestseler New York Timesa, People ga je uvrstio među deset najboljih knjiga godine, dok ga je Kirkus Reviews svrstao među svoje najbolje knjige godine.
Konan O’Brajan otišao je još dalje i rekao da se ne seća da je ikada pročitao bolju autobiografiju.